قصد تفصیل و بازگویی چیزی را ندارم.تنها شباهت قتل عام سال ۶۷ ایران و الانفال همان سال در عراق توجهم را جلب کرد.

 فضای آشفته بعد از جنگ ایران و عراق همراه بود با سرکوب های خونین سیاسی در هر دو کشور که کاملاً در سکوت انجام شد .جالب آنکه هر دو قتل عام نیز به نام اسلام صورت گرفت.در عراق کشتار وسیع مردم کردستان با فرمان الانفال(سوره ای در قرآن و به معنای فتح مجدد کافران و به غنیمت گرفتن جان و مال آنان) صدام و اجرای حسن شیمیایی انجام گرفت که در طی آن ۱۸۲ هزار مرد و زن و کودک کورد عراق کشته شدند.

ولی در ایران قربانیان کاملاً منتخب و در دسترس بودند.مبارزان و نخبگان سیاسی برجسته در زندان. فرمان قتل عام نیز اگر چه الانفال نام ندارد ولی با همان حکم و همان استدلال می باشد.« بسم الله الرحمن الرحیم. از منافقین خائن به هیچ وجه به اسلام معتقد نبوده و هرچه می گویند از روی حیله و نفاق آنها است و به اقرار سران آنها از اسلام ارتداد پیدا کرده اند، و با توجه به محارب بودن آنها و....»

حدود ۵۰۰۰ نفر مبارز سیاسی در طی چند هفته اعدام و در گور های دسته جمعی خاک میشوند. در سکوتی مطلق و  تنها مادری در گورستان خاوران.

از هیچ امیدی حرف نمی زنم. تنها از از آن مادر و هزاران مادر دیگر این زندانیان می خواهم تا با تماشای دادگاه صدام حسین برای الانفال و شهادت مادران و زنان کورد در آن دادگاه داغ دل خویش را تا حدی تسکین دهند که آنان همدردند و تاریخ را از یاد نبرند که تنها شاهدان راستین تاریخ زنان و مادرانند.  

در حاشیه:دیوار،زنجیر،میله،سکوت،شکنجه،خیانت و مرگ.
برگ های مرگ و شکنجه از این تاریخ لعنت زده رخت بر نمی افکنند. امیدی باید باشد‌.  

 در خلوت روشن با تو گريسته ام

                                                                      تابلوی تاریکی و آزادی اثر:سردار سعدی

مقدمه نویسنده وبلاگ:
این روزها مصادف است با هجدهمین سالگرد اعدام هزاران زندانی سیاسی در ایران.فاجعه ی تابستان ۶۷ را شايد به توان فجيع ترين حادثه ی اين ۲۵ سال اخير دانست.حدود 5000 زندانی سیاسی که اغلب آنها در پایان دوره محکومیت بسر می بردند، در زندانهای ایران کشته شدند.
در این رابطه مطالبی را در وبلاگ قرار داده ام تا شاید سهمی در یادآوری این قتل عام داشته باشم.مقاله ی يرواند آبراهاميان که خود يکی از  تاريخ شناسان ايران معاصر است، این نوشته را در شماره تابستان 77 نشریه مهرگان به چاپ رسانیده است و یکی از مهمترین مطالب نوشته شده در این زمینه است. 
یاد جانباختگان راه آزادی گرامی باد
يرواند آبراهاميان
پيش‌گفتار
شگفت‌ترين رويداد ايران امروز، در تابستان 1367 (1988) اتفاق افتاد. براي نخستين‌بار در ايران، صدها نفر به اين عنوان كه به خدا، جهانِ بعد از مرگ و روز رستاخيز اعتقادي ندارند، به‌دار آويخته شدند. حتا شمار بزرگ‌تري به‌نام «محارب با خدا» به‌روي چوبه‌هاي دار رفتند. اين اعدام‌هاي مخفيانه با فتواي پُرسر و صدايي كه در محكوم‌ساختن سلمان رشدي به جرم ارتداد ـ كه براساس يك تعبير خشك‌انديشانه از شريعت يك گناه كبيره به‌شمار مي‌رود ـ مقارن بود. با آن‌كه بسياري از مردم جهان با تهديدي كه متوجه جان سلمان رشدي شد، آشنايي دارند، ولي كم‌تر كسي از اين حقيقت، كه از همان احكام كهنه‌ي مذهبي براي توجيه يك كشتار جمعي بهره‌برداري به‌عمل آمده، آگاه است.
اين مقاله سه هدف را دنبال مي‌كند. با بهره‌گيري از مصاحبه‌ها و خاطراتي كه انتشار يافته، به تشريح جريان تفتيش عقايدي كه به محكوميّت قربانيان انجاميد، خواهد پرداخت.........